வெள்ளி, 26 ஜூன், 2015

உலக நண்பர்களோடு நான்கு நாள்

சென்னை புத்தகத் திருவிழாவுக்கு இதுவரை நான் சென்றதில்லை. ஆனால், போகவேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் காதல் மிகுதியால் கசிந்துருகி பசலை நோய் வந்த சங்க காலத் தலைவி போல் எனக்குள் வளர்ந்துகொண்டே இருந்தது. நம் ஊரில் இப்படி ஒன்று எப்போது நடக்கும் என்று நான் எதிர்பார்த்த ஒன்று இப்போது நடந்திருக்கிறது. ஆம். தஞ்சையில் முதன்முறையாக பெரும் புத்தகக் கண்காட்சி நடைபெற்றது. ஜூன் 12 முதல் 21 வரை. 

முதலில், இதை முன்னெடுத்து நடத்திய தஞ்சை மாவட்ட ஆட்சியர் முனைவர். சுப்பையன் அவர்களை மனதார வாழ்த்துகிறேன். திரு. சுப்பையன் பொறுப்பேற்ற பிறகு மிக முக்கியமான இரண்டு பரிசோதனைகளை நிகழ்த்தியிருக்கிறார். அவை வெற்றியும் கண்டுள்ளன. ஒன்று - தஞ்சை மாவட்டம் முழுதும் 12 மணி நேரத்தில் 12 லட்சம் மரக்கன்றுகள் நட்டு அதை ஒரு கின்னஸ் சாதனைக்காக முயன்றார். என் தெருவில் கூட 12 மரக்கன்றுகள் வளர்ந்து வருகின்றன. இரண்டாவது - இத்தனை ஆண்டு காலம் இல்லாத ஒரு திருவிழாவை முதன் முறையாக நடத்தியிருக்கிறார்.   120 ஸ்டால்களில் பெரும் புத்தகக் கண்காட்சி. 

தஞ்சையின் சரஸ்வதி மகால் நூலகம் உலகப் பெயர் பெற்றது. அதனருகே, அரண்மனை வளாக மைதானத்தில் கண்காட்சி நடைபெற்றது. பத்து நாள் விழா. நாள்தோறும் ஒரு சிறப்புப் பேச்சாளரின் சொற்பொழிவு. நான் நான்கு நாட்கள் சென்று வந்தேன்.  எத்தனை எத்தனை நண்பர்கள்! அனைவரையும் கட்டித் தழுவ வேண்டும் போலிருந்தது. புத்தகங்களைத்தான் சொல்கிறேன். பணம் கொஞ்சமே இருந்ததால், புத்தகங்களும் கொஞ்சமே வாங்கினேன். இன்னும் என் வீட்டுக்கு வராத நண்பர்கள் நிறைய பேர் உள்ளனர். 

எனக்கு மிகவும் பிடித்த இறையன்பு ஐ.ஏ.எஸ் அவர்கள் சிறப்பு விருந்தினர்களாக வந்த அன்று சென்றேன். அவர் அமர்ந்த வரிசைக்கு பின் வரிசையில் அமர்ந்திருந்தேன். 50 நிமிடங்கள் புத்தகங்கள் பற்றி மிக அருமையாக உரையாற்றினார். இதில், கவனிக்க வேண்டியது என்னவென்றால் போன வருடம் வேறொரு புத்தக விழாவில் அவர் பேச்சை கேட்டிருக்கிறேன். அதில் பேசிய எந்தவொரு கருத்தையும் இங்கே அவர் மறுபடியும் சொல்லவில்லை. முற்றிலும் வேறான செய்திகள். 

இன்னொரு நாள் சென்றபோது எதிர்பாராத விதமாக விநாடி வினா போட்டியில் கலந்துகொள்ள தேர்வு செய்யப்பட்டேன். எதிர்பாராத விதமாக ஜெயித்தும் விட்டேன்.   சங்கர சரவணன் நடத்திய அந்தப் போட்டியில் ஐந்து சுற்று. கொஞ்சம் கடினமாகத்தான் இருந்தது. நிகழ்ச்சியில் நன்றாக விளையாடியதற்காக மாவட்ட ஆட்சியர் பாராட்டினார். நிறைவு நாளன்று ஆட்சியர் பரிசு வழங்கினார். கவிஞர் நெல்லை ஜெயந்தா வந்திருந்தார். அவருடன் கால் மணி நேரம் பேசும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பொதுவாக கவிதை பற்றியும் அவரைப் பற்றியும் பேசிக் கொண்டோம். முதல் சந்திப்பு அவருடன். 

இங்கே நான் வாங்கிய புத்தகங்களின் பட்டியலோடு இப்பதிவை முடித்துவிடுகிறேன். 
1. சின்ன சங்கரன் கதை - மகாகவி பாரதியார்
2. ஞான ரதம் - மகாகவி பாரதியார்
3. ரோஜா - சுஜாதா
4. குருபிரசாத்தின் கடைசி தினம் - சுஜாதா
5. 6961 - சுஜாதா
6. ஓரிரவில் ஒரு ரயிலில் - சுஜாதா
7. நான் நாத்திகன் - ஏன்? - பகத்சிங்
8. இது மிஷின் யுகம் - புதுமைப்பித்தன்
9. நெஞ்சைத் தொட்டதும் சுட்டதும் - வெ. இறையன்பு
10. அயோக்கியர்களும் முட்டாள்களும் - ஞாநி
11. வில்லோடு வா நிலவே - வைரமுத்து
12. கொடிமரத்தின் வேர்கள் - வைரமுத்து
13. பகல் கனவு - ஜிஜூபாய் பதேக்கா
14. மலாலா ஓர் அறிமுகம் - ப்ரியா பாலு
15. பாரதி நினைவுகள் - யதுகிரி அம்மாள்
16. சென்னை: தலைநகரின் கதை - பார்த்திபன்
17. மோகினித் தீவு - கல்கி
18. தமிழ் மண்ணில் விவேகானந்தரின் வீர முழக்கம்
19. அவளுக்காக ஒரு பாடல் - கவிஞர் கண்ணதாசன்
20. நானும் எனது நண்பர்களும் - ஜெயகாந்தன்
21. மேற்குச்சாளரம்: சில இலக்கிய நூல்கள் - ஜெயமோகன்
22. சாட்சிமொழி:சில அரசியல் குறிப்புகள் - ஜெயமோகன்
23. முன் சுவடுகள்: சில வாழ்க்கை வரலாறுகள் - ஜெயமோகன்
24. எப்போதுமிருக்கும் கதை - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்
25. நகுலன் வீட்டில் யாருமில்லை - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்
26. சித்திரங்களின் விசித்திரங்கள் - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்
27. பாஷோவின் ஜென் கவிதைகள் - எஸ். ராமகிருஷ்ணன்
28. நாத்திகம் Vs ஆத்திகம் - சு. பொ. அகத்தியலிங்கம்
29. 'தின்'சைக்ளோபீடியா - என். சொக்கன்
30. மனிதகுல வரளாறு - ஏ.எஸ்.கே
31. உடல் மொழி - சிபி கே சாலமன்
32. ஆண்ட்ரூ க்ரோவ் - எஸ்.எல்.வி.மூர்த்தி
33. நவீன நோக்கில் வள்ளலார் - ப. சரவணன்
34. கண்மூடி வழக்கம் எலாம் மண்மூடிப் போக - ராஜ் கௌதமன்
35. தமிழ்க் கட்டுரைக் களஞ்சியம் 
36. கவிஞர் கண்ணதாசன் கவிதைகள் 
37. Work and its secret - Swami Vivekanandha 
38. What is real personality? - Swami Srikantandha
39. The last ticket and other stories (Collection of 10 different authors of 10 different countries)
40. Gitanjali - Rabindranath Tagore

நான்கு நாள் நண்பர்களோடு நெருக்கமாக இருந்தது மிகச் சிறந்த அனுபவம். இப்போது என் வீட்டுக்கு வந்திருக்கும் இந்த 40 நண்பர்களும் சந்தோசமாக விளையாடிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.

புதன், 24 ஜூன், 2015

பழநி ஆண்டியும் தெரு ஆண்டியும் - 3 (இந்துக்கள் மட்டும் உள்ளே வர அனுமதிக்கப்படுவார்கள் )

அந்த எதிர்பாராதது, ஓர் அறிவிப்பு பலகை. பக்தர்களுக்கு.
"இந்துக்கள் மட்டும் உள்ளே வர அனுமதிக்கப்படுவார்கள்" என்று நீல வண்ண பலகையில் வெள்ளை எழுத்துகளில் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. அதைப் படித்ததும் எனக்கு அதிர்ச்சி. நண்பன் ராகவனை அழைத்துக் காண்பித்தேன். உடனே, புகைப்படம் எடுக்கச் சொல்லி இதைக் கண்டித்து எழுதச் சொன்னான். அப்போது எனக்குள் சில...அல்ல அல்ல...பல கேள்விகள் எழுந்தன. 2014ல் கூட இப்படி ஒரு அறிவிப்பா? இந்தியா உண்மையிலேயே மதச் சார்பற்ற நாடா? பெரியார் விதைத்த விதை கனி தராமல் போய்விட்டதா? இப்படியெல்லாம் நினைத்து குழம்பிக்கொண்டே படிகளில் இறங்கினேன்.


சில தூரத்தில் ஒரு பலகை இருந்தது. இதுவும் அறிவிப்பு பலகை தான். ஆனால், இது பக்தர்களுக்கானது அல்ல. கடவுளுக்கானது. பக்தர்கள் தங்கள் கடவுள் பழநி முருகன் தங்கள் ஆசையை நிறைவேற்றச் சொல்லி காகிதத் துண்டுகளில் எழுதி ஒட்டி வைத்திருந்த கரும்பலகை. அங்கே போதிய அளவு வெளிச்சம் இல்லை. எனவே, படிப்பதற்குச் சிரமமாக இருந்தது. புகைப்படம் எடுக்கவும் தான். வெறுமனே வேண்டிக்கொண்டால் தங்கள் கோரிக்கையைக் கடவுள் மறந்து விடுவார் போலும். அதனால்தான், தாளில் எழுதி நினைவூட்டுகின்றனர். சில விண்ணப்பங்கள் வேடிக்கையாக இருந்தன. 
1. "நான் எக்ஸாம் ஸ்டேட் ஃபர்ஸ்ட் மார்க். முருகா என் அப்பா வருவாங்க"
2. "சந்தோஷ். ஐ லவ் யூ" (இடையில் கொஞ்சம் காகிதம் சுரண்டப்பட்டிருந்தது. எழுதியது ஆணாக இருக்க அதிக வாய்ப்புண்டு.  சுரண்டப்பட்ட இடத்தில் பெண்ணின் பெயர் இருந்திருக்கலாம்)
3. எனக்கு எப்படியாவது ஒரு கார் வேணும்.
   இவை மட்டும்தான் நான் புகைப்படம் எடுத்த வாசகங்கள். இன்னும் நிறைய என் கைபேசிக்குள் அகப்படாமல் போய்விட்டன.

    இப்போது கொஞ்சம் சிந்திக்கலாம். வாட்ஸப், முகநூல், ஐ - வாட்ச் என்று தொழில்நுட்பம் நம் கைகளுக்குள் சுருங்கி வந்துவிட்ட 2015ல்  ஒரு கோவிலில் 'இந்துக்கள் மட்டும் அனுமதிக்கப்படுவார்கள்' என்று எழுதப்பட்டிருப்பது எதைக் காட்டுகிறது? நாம் வளர்ந்து விட்டோம் என்பதையா? அல்ல. இதில் மதத்தின் மிகப்பெரிய தந்திரம் இருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் அறிவியலை மதம் வலுவாக எதிர்த்தது. விஞ்ஞானிகளை அது சாத்தான்களாக பாவித்தது. அறிவியலால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட ஓர் உண்மையை தைரியமாகச் சொல்ல முடியாமல் இருந்தது. ஆனால், உண்மைதானே வெல்லும்? அறிவியல் வென்றது. மதங்களின் பெயரால் உருவாகியிருக்கும் பேதங்களை விஞ்ஞானம் அகற்ற முனைந்தது. இப்போது மதங்கள் கொஞ்சம் உஷாராகின. அறிவியலை எதிர்க்காமல் அறிவியலின் துணை கொண்டே தன்னை நிலை நிறுத்திக் கொள்ள அவை முடிவெடுத்தன.  அறிவியலை நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டன. மின் விளக்குகளால் கோவில் இரவிலும் பளிச் ஒளி பெற்றது. மைக் வைத்து மதவாதிகள் மந்திரம் ஓதினர். குறைந்த செலவில் சுவரில் மாட்டும் மின்சார மேளங்களையும் பயன்படுத்திக்கொண்டன. பூஜைகளையும் திருவிழாக்களையும் நேரடி தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பின. இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.  இவ்வளவும் பயன்படுத்தும் அதே வேளையில் தன் நோக்கத்திலிருந்து இந்த மதங்கள் விலகவில்லை. பேதங்களை ஊக்குவிக்க இதே தொழில் நுட்பத்தை அவை பயன்படுத்துகின்றன. மக்களை மீடியா மூலம் பழைய அடிமை தனத்துக்கு அழைத்துச் செல்கின்றன. அதன் ஒரு சின்ன வெளிப்பாடுதான் இந்தப் பலகை. இதன் நீட்சிதான் தொலைகாட்சியில் சொல்லப்படும் ராசி பலன்கள், பெயர்ச்சிப் பலன்கள், சமயச் சொற்பொழிவுகள், புராணக் கதைகள்.

இந்த அறிவிப்பை எதிர்த்து யாரும் கேட்கவில்லையா? இதே அறிவிப்பு காஞ்சி காமாட்சியப்பன் கோவிலிலும் இருந்தது. நான் பார்த்தது பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. இப்போது இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. இருக்கும் இருக்கும். ஏன் இப்படி? உண்மையான காரணம், அதிகம் காசு பார்க்கும் கோவில்களில் இந்த அறிவிப்புப் பலகை உள்ளது. தஞ்சை பெரியக் கோவில், கங்கை கொண்ட சோழபுரம், தாராசுரம் ஐராதீஸ்வரர் கோவில் போன்ற யுனெஸ்கோவால் அங்கிகரிக்கப்பட்டு சுற்றுலாப் பயணிகள் அதிகம் வரும் கோவில்களில் இவ்வறிவிப்பு இல்லை. எனவே, இது காசு பார்க்கும் ஒரு வழியேயன்றி வேறில்லை. இந்துக்கள் மட்டும்தான் ஏமாந்து பணம் தருவர் போல. அதனால்தான், அவர்கள் மட்டும் அனுமதிக்கப்படுகிறார்கள். பழநி கோவில் செழிப்பாக இருக்கிறது.

ஒரு பக்கம் பக்தர்களாக மக்கள் மூடர்களாக...இன்னொரு பக்கம், வியாபாரிகளாக மதவாதிகள். இந்த முரண்பாடு களையப்படுவற்கு முன்னால் உலகமயமாக்கலின் விளைவைப் பற்றிப் பேசி பயனில்லை. இன்னொரு முறை யாராவது பழநியில் முருகன் ஆண்டியாய் இருக்கிறான் என்று சொல்லட்டும்....அப்புறம் இருக்கிறது. 
- முற்றும்  




ஞாயிறு, 21 ஜூன், 2015

பழநி ஆண்டியும் தெரு ஆண்டியும் - 2

பழநி மலையின் படிக்கட்டுகளில் நானும் நண்பர்களும் ஏறத் தொடங்கினோம். பழநிக்கு செல்வது அதுதான் எனக்கு முதல்முறை. ஒரே கூட்டம். நாங்கள் போனபோதுதான் கூட்டமா என்றால் எப்போதுமே அப்படித்தானாம். படிகளில் ஏறிக்கொண்டே நண்பன் ஒருவனை பகடி செய்தோம். அவன் உடுமலைக்கு வருவதற்கு முன்பே இங்கே வந்து ஒரு தரிசனம் போட்டுவிட்டுதான் வந்திருக்கிறான். உடுமலையில் அவன் அதிகம் செலவு செய்யவில்லை. ஏன் என்று கேட்டபோது, தன் செருப்பை பாதுகாப்பதாகவும், சிறப்புப் பிரசாதம் தருவதாகவும் ஒரு கடையிலிருந்த தம்பதி சொல்லியிருக்கின்றனர். சொன்னார்கள் என்று சொல்வதை விட நம்ப வைத்தனர் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். நண்பனும் அவர்களை 'நம்ம்ம்ம்ம்ம்பி' செருப்பை விட்டு உள்ளே சென்று தரிசனம் முடித்து வந்து செருப்பை எடுத்திருக்கிறான். அவர்கள் சொன்னபடியே பிரசாதமும் கொடுத்தனர். வாங்கிய நண்பன் எவ்வளவு என்று கேட்டுக்கொண்டே 50ரூ நோட்டை எடுத்தபோது அவர்கள் 430ரூ என்றிருக்கின்றனர். நண்பனின் மன நிலை எப்படி இருந்திருக்கும் என்று நினைத்துப் பாருங்கள். இவ்வளவா என்று வாய் பிளந்து கேட்டவனுக்கு 'சாமிக்கு செய்ய கணக்குப் பாக்காதீங்க' என்று பதில் சொல்லி 430ரூபாயை வாங்கிக்கொண்டு நண்பனை ஆண்டியாக்கி விட்டனர். 'சரி, 430ரூ மதிப்புள்ள பிரசாதம் இருந்தாலாவது மனதைத் தேற்றிக் கொள்ளாலாமென்றால் உள்ளே இரண்டு விபூதிப் பொட்டலம் மட்டுமே இருந்திருக்கிறது. இந்த சம்பவத்தைச் சொல்லிதான் நாங்கள் அவனை பகடி செய்தோம். அதற்கும் அவன் மீசையில் மண் ஒட்டாதவன் போல் 'என்னிடமிருந்து சாமி இதை எடுத்துகிச்சுனா, எனக்கு வேற எதோ தரப்போகுதுனு அர்த்தம்' என்றான். எங்களால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. (உபரித் தகவல்: நண்பனின் ரயில் டிக்கட்டை நாங்களே எடுத்து அவனை ஊருக்குக் கூட்டி வந்தோம்.) 
இடையிடையே ஓட்டப்பந்தயம் வைத்து வேகமாக படிகளில் ஏறி எங்களுக்கு விளையாட்டு காண்பித்தனர் வேறு இரண்டு நண்பர்கள். மலை மீதும் பயங்கர கூட்டம். இருட்டி விட்டிருந்தது. விளக்கொளியில் கோவில் பளிச்சென்றிருந்தது. நீண்ண்ண்ண்ண்ட வரிசையில் பக்தர்கள் கூட்டம். நாங்களும் காத்திருந்தால் அன்றைய இரவு ரயிலைப் பிடிக்கமுடியாது என்பதறிந்தோம். வெகு நேரம் காத்திருக்க முடியாது. எனவே, கொஞ்ச நேரம் காத்திருந்து பொங்கல் வாங்கிச் சாப்பிட்டோம். அங்கேயிருந்த தண்ணீர் தொட்டியில் மாட்டியிருந்த தம்ளரை எடுத்து குழாயைத் திறந்து தண்ணீர் குடித்துக் கொண்டிருந்தது.....ஒரு குரங்கு. அலைபேசியில் காணொளி எடுத்தோம். குரங்குகளுக்கு அறிவில்லை என்று யார் சொன்னது? 

அதை வியந்துகொண்டே, ஆங்காங்கே நின்று புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டே கோவிலைச் சுற்றி வந்தோம். மலை மீது ஏறியும் ஆண்டியைப் பார்க்க முடியவில்லையென்றாலும் நண்பனின் வடிவில் பார்த்து விட்டோம். முன் வாசலுக்கு வந்தோம். அங்கேதான் எதிர்பாராத ஒன்றைப் பார்த்தோம். என்னது அது? ?
 - தொடரும்

வெள்ளி, 19 ஜூன், 2015

பழநி ஆண்டியும் தெரு ஆண்டியும் - 1

மு. கு: ஆண்டியை ஆண்ட்டி என்று படித்துவிடாதீர்கள். தலைப்பின் பொருளே மாறி விடும்.

பழநி சென்று வந்ததைப் பற்றி ஒரு பதிவு இடவேண்டுமென்று  நண்பன் வற்புறுத்தியதால் (ஆனாலும், நன்றி ராகவன்) பதிவது இது. சென்ற ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் செமெஸ்டர் தேர்வுக்குப் பின் (எவ்வளவு நாளுக்குப் பிறகு எழுதுகிறேன்!!!) உடுமலையில் ஒரு பேப்பர் தொழிற்சாலையில் இன்-ப்ளான்ட் டிரெய்னிங் (தமிழில் என்ன என்று தெரிந்தவர்கள் சொல்லலாம் ) சென்றோம். பயிற்சியெல்லாம் நன்றாகத்தான் சென்றது. சீக்கிரம் முடிந்துவிட்டதால், கடைசி நாள் திருமூர்த்தி அருவிக்கும் பழநி கோவிலுக்கும் சென்று வர முடிவு செய்தோம். புறப்பாடு ஆயிற்று.

காலை நேரமாகியதால் நகரப் பேருந்தின் கூட்டத்தைத் தாள முடியவில்லை. ஆங்கில எழுத்துகளைப் போல வளைந்து நிற்க வேண்டியிருந்தது. எப்படியோ திருமூர்த்தி மலைக்குச் சென்று சேர்ந்தோம். சிறிய அருவிதான் என்றாலும் குறைவில்லாமல் நீர் சுரந்தது; அல்லது பொழிந்தது. சிறு வயதில் ஒரே ஒரு முறை குற்றாலத்தில் குளித்திருக்கிறேன். அருவியில் குளிப்பது இது இரண்டாவது முறை. இயற்கையின் பிரம்மாண்டத்தின் முன் நாம் எவ்வளவு அற்பமானவர்கள் என்பது சுற்றுலா செல்லும்போது தான் புரிகிறது. புறந்தூய்மை மட்டுமல்ல; மனம் கூட நீரால் புத்தணர்ச்சி கொண்டது. அப்போது ஐயப்பன் சீசன் என்பதால் ஐயப்ப பக்தர்கள் பலர் வந்துகொண்டே இருந்தனர். குளித்து தலை துவட்டியபோது வைரமுத்துவின் கவிதை ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது. 

"நக்கீரா..
 இதை நீர்வீழ்ச்சி என்பது
 பொருட்குற்றம் அல்லவா?
 நீருக்கு இது
 வீழ்ச்சியல்ல.
 எழுச்சி"

அருவிகள் என்றால் குரங்குகள் இருந்தால்தானே அழகு? நிஜக் குரங்குகள் மனிதக் குரங்குகளை (எங்களைத்தான்) வம்புக்கிழுத்தன. அருவிக்கு செல்லும் முன் ஒரு கோவில் இருக்கிறது. அதனருகே நிறைய கடைகள் இருந்தன. சில கடைகளுக்கு முன் மூன்று பெரிய தட்டுகளில் குங்குமம், சந்தனம், திருநீறு வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு ரூபாய் கொடுத்தால் ஒன்றைப் பூசிக்கொள்ளலாம். மூன்றுக்கும் சேர்த்து மூன்று ரூபாய். எதிரே கண்ணாடி கூட உண்டு. இது எனக்கு புதியதாக இருந்தது. 

அடுத்து பழனி வந்தோம். மாலை நேரம். கொண்டு வந்த பைகளை சேஃப்டி லாக்கரில் வைத்து கொவிலுக்குச் செல்ல அடியெடுத்தோம். ஒரு சிறுவன் என்னிடம் கை நீட்டினான். பசிக்கிது என்றான். யாசிப்பவர்களைக் காணும்போது என் தேசத்தின் மீது கோபம் வருகிறது. சுயநலவாதிகள் கொழுப்பதும் இவனைப் போல் இளைத்தவன் நோவதும் முடிவுக்கு வந்தபாடில்லை. பையிலிருந்த பிஸ்கட் பாக்கெட்டை அப்படியே கோடுத்தேன். அவன் வாங்கிக்கொண்டான். நான் மகிழ்ந்து கொண்டேன். மீண்டும் கை நீட்டினான். பணம் வேண்டும் என்றான். எனக்குப் புரியவில்லை. யோசித்தேன். 'ஒருவேளை அவன் உணவாக சாப்பிட நினைத்திருக்கலாம். பிஸ்கெட்டெல்லாம் சரி வருமா' என்று நானே எண்ணிக்கொண்டு 10ரூ கொடுத்தேன். அவன் வாங்கவில்லை. "என்னாண்ணே. கூட குடுங்கண்ணே" என்றான். நான் மறுத்தேன். அவன் என் சட்டை பையைக் காட்டி 'அதைக் குடுங்க' என்றான். நான் வைத்திருந்தது 50 ரூபாய் நோட்டு. எனக்கு அவன் கேட்டது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கோபத்தில் நான் அவன் தோள் மேல் கை போட்டு உணவகத்துக்கு அழைத்தேன். அவன் மறுதலித்தான். பிறகு, 10 ரூ நோட்டை கேட்டு வாங்கிக்கொண்டு  போய் விட்டான். கொஞ்ச தூரம் சென்றதும் திரும்பிப் பார்த்தேன். அவன் வேறொருவரிடமும் யாசித்துக்கொண்டிருந்தான். மலை மீது ஏறிதானா ஆண்டியைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டே மலையில் ஏறத் தொடங்கினேன். 
   - தொடரும் 

Ads Inside Post